Kuya..

medyo nahiya ako dahil indi talaga ako sanay na may ibang nakakabasa ng blog or personal blog ko lalo na kung may kaugnayan sa buhay ko kaya bigla kong inalis ang update na ito kahapon.. pero sige na nga.. bahala na si batman..
Ito na po sir Glentot, ibabalik ko na yong update ko..

------------------------------------------

Ayokong palagpasin ang araw na ito nang hindi ko nailalabas ang sigaw ng utak ko( oo na, may bibig na ang utak ko )..

Sunod sunod na araw na akong nakakaencounter ng mga bagay na nagiging dahilan ng pag eemo ko.. (gusto ko tuloy mag pahaba ng bangs at mag itim na damit at mag eye liner bigla)

Kahapon, nabasa ko ang blog ni kuya drake. Nakarelate ako ng husto.. Namawis ang itlog ko.. Naalala ko, 10years ago, parehong pareho kami ng sitwasyon.. Malaki din ang insecurities ko dahil mahirap kami noon.. Although nabibilhan naman ako ng damit pero may mga bagay parin na kulang..

"Minsan maraming masasaklap na pangyayari sa buhay ng tao, sa sobrang dami, yong highlights lang ang maalala mo.. paulit ulit.. hanggang mapapangiti ka nalang.." Sa sobrang dami talaga,wala na akong maalala.. or siguro pinilit ko nalang din kalimutan para maiwasan na ang pag eemo..

Isa yon sa mga ginawa kong daan para lalong mag sipag sa pag aaral.. Kahit na kulang ang baon, okay lang.. Kahit umitim ang batok kakalakad papasok sa skwela sa gitna ng init ng araw, okay lang..
Pumasok din ako noon na dishwasher at bantay ng computershop para may dagdag allowance at panggastos..

But wait theres more!!

Nung malapit na akong makagraduate ng highschool, nagkasakit ang tatay ko dahilan para mawalan sha ng trabaho.. Syempre, ang mahirap naming buhay, naging mas mahirap.. ang maliit naming bahay, lalo pang lumiit dahil lumipat kami dahil wala nang pambayad si erpat.. Sa masikit at mabahong bahay.. Ang mga kapatid ko, diko alam pano kumakain tuwing tanghalian.. Ako, dahil graduating ng highschool, nakatutok lang sa pagaaral at nagbubulagbulagan sa mga pangyayari.. Tuluyan nang nahinaan ng loob si papa noon, parang feeling nya, hinihintay nya nalang ang kamatayan nya.. si mama naman, busy sa pagaalaga kay papa.. Yon na yong pinakamatinding hirap na naranasan ko.. Kung kani kanino akong bahay nakikitulog dati (mga kamaganak) dahil madumi at mabaho ang nilipatan naming bahay noon.. At indi kami kasya.. Ang alam ko, hindi ko na alam kung anong nang yayari sa buhay namin noon.. At ang tingin ng ibang kamag anak namin, isa kaming hampas lupa na pwedeng utusan at katulungin.. Grumaduate ako ng Highschool na indi kasama ang magulang ko.. Suot ang blackshoes na hiniram ko sa lolo ko, pumunta ako ng graduation rites at tumanggap ng award na indi kasama sila mama at papa..

Madrama na kung madrama pero ganun tlaga yong sitwasyon noon..


Pero syempre, mahal kami ni Daddy Jesus.. dahil sa mga kamaganak din na may magandang intesyon, nag bago ang lahat.. Kinuha ako ng tita ko para pag aralin ng kolehiyo.. Kahit alam kong mahirap dahil mapapalayo ako sa pamilya ko at may iiwan ako, pumunta parin ako.. at napadpad akong baguio.. Sa isip ko, siguro obligasyon ng tanganay ang pag sasakripisyo at ayon ang ginawa ko..
Si papa naman, gumaling sa sakit nya.. at unti unti nakabangon kami..

dalawang taon, pagkatapos kong makapagtapos ng kolehiyo.. malaki yong pag babago ng buhay namin..

Kanina, pagkatapos kong mag upload ng picture nung birthday ng mama ko, nag comment ang techie kong tita.. ang pinakamabuting taong nagpaaral sa akin.. At tuwang tuwa sha dahil malaki na pinagbago ng buhay namin.. Sabi ko, indi naman possible yon kundi dahil sa kanila..

Isa pa yon sa nag pa emo mode sa akin.. Sa tuwing makakausap ko yong mga taong tumulong sa amin at sa akin, di ko mapigilang mangiyak.. DAhil habang buhay kong tinatanaw na utang na loob sa kanila kung asan ako ngayon..

At tulad ng ibang TAnganay, handa akong mag sakripisyo ng ilan pang taon para mapagtapos ang dalawa ko pang kapatid.. Although, ibang iba na nga yong buhay namin ngayon kaysa dati, indi parin ako nakakalimot na tumingin sa pinanggalingan ko.. Kung hindi ako nakaranas ng mga bagay na ganun, indi siguro ako nag sipag sa pag aaral, indi ako naging kuripot at indi ako naging matiisin.. Kaya nga naiinis ako sa mga kapatid ko pag nakikita ko na nakakalimutan nilang pahalagahan yong maliliit na bagay sa paligid nila.

Sa pagbabasa ko ng blog ni kuya drake, indi ko makakalimutan yong isang entry dun

Pagpapaalam-at-paglisan

“Kung ang buhay ko ay kasing halaga ng 10 milyon, handa kong ipalit ang buhay ko sa 10 milyon para sa pamilya ko, ganyan ko sila kamahal at ganyan sila kaimportante sa buhay ko”

Napaisip ako, kahit ako, gagawin ko yong bagay na yon para sa kanila.. Kaya nga ako nag aral at nagtrabaho kagad e.. Ilang taon pa hihintayin ko, 4 - 5 years pa siguro bago ako lumagay sa tahimik (mag karoon ng sariling pamilya at indi madeads okay?)
Buti nalang at mabait si bhebhe ko, at naiintindihan nya na madami pa akong obligasyon sa pamilya..


Sana matapos na ang emo mode na ito..
Emo emo go away. come again another day!