buhay trabaho..

Wala sana muna akong planong iupdate ang blog ko pero footangpashet, nanggigigil ako sa ilang nagmamagaling na whiteass na kausap ko kahapon pa. Nakakafrustrate din pala kung minsan.. Parang gusto kong sumigaw at magtatambling sa inis.

Mag dadalawang taon na ako sa trabahong ito.. Dahil first job ko ito at dream company, unang tawag palang nila ay kagad pinuntahan ko na.. at natanggap naman ako.. So ayon, Astig at maporma ang dating. Ang gagawin lang naman daw ay mag assist sa mga end user na mag configure ng program namin at magtanggal ng virus kung sakali.. So okay lang.. At hindi required ang nakakasabog na ilong na english dahil technical support naman ito.

Okay naman ang trabaho Nung una Libre ang sandamakmak ng softdrinks at inumin, perks at pwedeng magnakaw ng 50years license ng anti virus software magdownload ng kung ano anotulad ng video ng barely legal at naughty office..

Pero lately, pootek, indi ko na matagalan ang pagiging demanding ng ibang kano..

"Hey, I want to talk to your manager, I have a virus" Pootek? anong magagawa ng manager namin sa virus ng PC nya, kakainin?

"your f#$@$@#$ program is not working!" sagot ko, I'm very sorry for any inconvenience this may have caused you. at sabay mute ng handset para sa isang malutong na "puki ng ina mo din, tanga, gonggong.. pakkksyeeet!" E pasaway naman kasi, pag nakita nilang indi pwede yong system nila para iinstall yong program, tuloy parin.. install lang ng install.. Ayan tuloy..

Nakakastress talaga minsan..

Bobo ako tlaga sa ingles pero aminado ako dun, at kung magalit man sila dahil dun, okay lang.. Wag lang silang parang mga kupal na mag gagalit galitan at mag mamarunong..

"I am an IT personel here and Im sure Ive done all the hard core troubleshooting to install this" tapos nang sinabi kong "what operating system are you using?"
Ang sagot "windows explorer"
tenen!! IT Personel pala ha?!
Pero ito ang malufeet..

Isang lalaking lalake na caller ang nag papatanggal ng virus infection sa kanyang computer.. Yong tipong pangalan nya, e parang badong o kaya brando.. Basta, parang maiimagine mo kagad na masculado sha at laging pawisan kung ibabase sa pangalan nya..(malakas ang imagination ko, pasensha na) So ayon, okay naman, nung matatapos na kami at tinitignan ko nalang isa isa ang mga folder para macheck kung meron pang virus, may isang folder akong di sinasadyang mabuksan.. At chanan!! Bumulaga ng bonggang bongga ang mga larawan ng mga macho papa.. Nagalit si Brando, at bakit daw pinapakielaman mo yon.. Sabi ko, chinecheck ko lang kung meron pang infected files.. pwedeng indi sa kanya ang files na yon, pero malakas ang kutob ko na si Brando ay nagtratransform sa pagiging brandonina DARNA!!


Kahit nakakainis sila minsan, iniisip ko nalang.. dahil sa kanila, may trabaho ako ngayon.. kaya kahit yan ang eksena araw araw, tuloy parin ang buhay.. kayod, kayod, kayod!

Bow

Tito Chris

walong buwan na ang nakakalipas, nang malaman ko na buntis ang kapatid ko. Opo, sa edad na 19yrs old, ginawa na nyng lolo at lola ang mga magulang namin.. Sa una, nahirapan akong tanggapin na
(inunahan nya ako) maaga shang nabuntis. Kuya ako sa tatlong magkakapatid. At yong sunod sa akin e pinag aaral ko dati.. 1 year ago. Pero dahil mas ginusto nyang mag trabaho nalang kaysa magsolve ng simpleng accounting subject, binale wala nya ang paghihirap at sakripisyo ko (bitter lang talaga). Moving forward, ayon, nagtrabaho sha.. Honestly, medyo masama ang loob ko dahil nga inunahan nya akong bigyan ng apo sila mama madami pa shang pwedeng maachieve kung nag aral lang sha.. pero andyan na yon e.. Pero inintindi ko nalang dahil meron din shang health problem sakit sa utak. Naoperahan na ang kapatid ko sa ovary dati at natanggal na yong isa at isa nalang ang gumagana . Nakatutuwa ang metrual cycle nya, kasi once in two months. Kung iisipin, kung lahat ng babae ganun ang cycle of period, edi mababawasan ang tonetoneladang napkin na nagkalad sa pilipinas. At isa rin itong advantage sa kalalakihan dahil maiiwasan ang 12times na redtide sa isang taon.. bihira nang maririnig ang “hon, meron ako e”.

Going back, ayon, sabi ng doctora, pag nag 20 sha at indi pa nagkakaanak, baka mahirapan nang magkababy at baka magmukha na shang lady gaga inshort bading. Kaya nung nalaman nila na buntis ang kapatid ko, parang nanalo sa lotto ang nanay.. Sabi ba naman sa akin “anak, goodnews!! Buntis ang kapatid mo! Magiging tito kana!!” o diba? Bonggang bonga.. At ganun din ang tatay ko.. napasayaw sha ng paparazzi nung nalaman na magiging lolo na sha.. At ako, blanko ang expression.. Sinabi ko nalang, alam naba ng boyfriend mo? .
.
Wala akong nasabi that time, nag fast forward ang utak ko sa katotohanan na pano nila bubuhayin yong baby? E indi naman graduate yong boyfriend nya.. kinabukasan, namanhikan ang boyfriend nya, pero dahil nga may katok ang kapatid ko, ayaw nyang magpakasal.. so ayon, indi sila magpapakasal.. napagpasyahan na tumira sila sa iisang bubong. Lumayo sila ng bahay Kasabay nang medyo paglayo ng loob ko sa kapatid ko.. At sabi ko, indi na ako makikielam.. Tapos na ang pagiging kuya ko sa kanya..(pero joke lang yon syempre) Pero, indi ko pinakita na indi ako sangayon sa nangyayari at baka madepress ang kapatid ko.. Baka magmukhang ET yong pamangkin ko kung magkakataon.. At ito nga, kaninang umaga, chanan!! Nanganak na ang kapatid ko.. sabi ko, indi ako dadalaw at sisilip dun pag nanganak sha.. ayoko.. At balita ng kapatid ko, cute dw yong baby at tadyak ng tadyak (indi sha kabayo).. Indi ako excited makita yong baby.. kaya nga nag blog nalang ako e.. Wala pa din sila mama dahil pumunta sila ng hospital para tignan ang apo nila.. pero sana kinuhanan ni papa ng video yong baby little girl na apo nila.. sana may picture.. pero indi ako naeexcite Makita yong baby.. pakielam ko dun.. pero bakit ang tagal nilang umuwi.. sana nga may picture.. Ano kayang ipapangalan dun sa baby? Kamukha ko kaya? Kasi ako pinaglihian ng kapatid ko e.. sige sige sige.. excited ako pero secret lang natin ha?

Kuya..

medyo nahiya ako dahil indi talaga ako sanay na may ibang nakakabasa ng blog or personal blog ko lalo na kung may kaugnayan sa buhay ko kaya bigla kong inalis ang update na ito kahapon.. pero sige na nga.. bahala na si batman..
Ito na po sir Glentot, ibabalik ko na yong update ko..

------------------------------------------

Ayokong palagpasin ang araw na ito nang hindi ko nailalabas ang sigaw ng utak ko( oo na, may bibig na ang utak ko )..

Sunod sunod na araw na akong nakakaencounter ng mga bagay na nagiging dahilan ng pag eemo ko.. (gusto ko tuloy mag pahaba ng bangs at mag itim na damit at mag eye liner bigla)

Kahapon, nabasa ko ang blog ni kuya drake. Nakarelate ako ng husto.. Namawis ang itlog ko.. Naalala ko, 10years ago, parehong pareho kami ng sitwasyon.. Malaki din ang insecurities ko dahil mahirap kami noon.. Although nabibilhan naman ako ng damit pero may mga bagay parin na kulang..

"Minsan maraming masasaklap na pangyayari sa buhay ng tao, sa sobrang dami, yong highlights lang ang maalala mo.. paulit ulit.. hanggang mapapangiti ka nalang.." Sa sobrang dami talaga,wala na akong maalala.. or siguro pinilit ko nalang din kalimutan para maiwasan na ang pag eemo..

Isa yon sa mga ginawa kong daan para lalong mag sipag sa pag aaral.. Kahit na kulang ang baon, okay lang.. Kahit umitim ang batok kakalakad papasok sa skwela sa gitna ng init ng araw, okay lang..
Pumasok din ako noon na dishwasher at bantay ng computershop para may dagdag allowance at panggastos..

But wait theres more!!

Nung malapit na akong makagraduate ng highschool, nagkasakit ang tatay ko dahilan para mawalan sha ng trabaho.. Syempre, ang mahirap naming buhay, naging mas mahirap.. ang maliit naming bahay, lalo pang lumiit dahil lumipat kami dahil wala nang pambayad si erpat.. Sa masikit at mabahong bahay.. Ang mga kapatid ko, diko alam pano kumakain tuwing tanghalian.. Ako, dahil graduating ng highschool, nakatutok lang sa pagaaral at nagbubulagbulagan sa mga pangyayari.. Tuluyan nang nahinaan ng loob si papa noon, parang feeling nya, hinihintay nya nalang ang kamatayan nya.. si mama naman, busy sa pagaalaga kay papa.. Yon na yong pinakamatinding hirap na naranasan ko.. Kung kani kanino akong bahay nakikitulog dati (mga kamaganak) dahil madumi at mabaho ang nilipatan naming bahay noon.. At indi kami kasya.. Ang alam ko, hindi ko na alam kung anong nang yayari sa buhay namin noon.. At ang tingin ng ibang kamag anak namin, isa kaming hampas lupa na pwedeng utusan at katulungin.. Grumaduate ako ng Highschool na indi kasama ang magulang ko.. Suot ang blackshoes na hiniram ko sa lolo ko, pumunta ako ng graduation rites at tumanggap ng award na indi kasama sila mama at papa..

Madrama na kung madrama pero ganun tlaga yong sitwasyon noon..


Pero syempre, mahal kami ni Daddy Jesus.. dahil sa mga kamaganak din na may magandang intesyon, nag bago ang lahat.. Kinuha ako ng tita ko para pag aralin ng kolehiyo.. Kahit alam kong mahirap dahil mapapalayo ako sa pamilya ko at may iiwan ako, pumunta parin ako.. at napadpad akong baguio.. Sa isip ko, siguro obligasyon ng tanganay ang pag sasakripisyo at ayon ang ginawa ko..
Si papa naman, gumaling sa sakit nya.. at unti unti nakabangon kami..

dalawang taon, pagkatapos kong makapagtapos ng kolehiyo.. malaki yong pag babago ng buhay namin..

Kanina, pagkatapos kong mag upload ng picture nung birthday ng mama ko, nag comment ang techie kong tita.. ang pinakamabuting taong nagpaaral sa akin.. At tuwang tuwa sha dahil malaki na pinagbago ng buhay namin.. Sabi ko, indi naman possible yon kundi dahil sa kanila..

Isa pa yon sa nag pa emo mode sa akin.. Sa tuwing makakausap ko yong mga taong tumulong sa amin at sa akin, di ko mapigilang mangiyak.. DAhil habang buhay kong tinatanaw na utang na loob sa kanila kung asan ako ngayon..

At tulad ng ibang TAnganay, handa akong mag sakripisyo ng ilan pang taon para mapagtapos ang dalawa ko pang kapatid.. Although, ibang iba na nga yong buhay namin ngayon kaysa dati, indi parin ako nakakalimot na tumingin sa pinanggalingan ko.. Kung hindi ako nakaranas ng mga bagay na ganun, indi siguro ako nag sipag sa pag aaral, indi ako naging kuripot at indi ako naging matiisin.. Kaya nga naiinis ako sa mga kapatid ko pag nakikita ko na nakakalimutan nilang pahalagahan yong maliliit na bagay sa paligid nila.

Sa pagbabasa ko ng blog ni kuya drake, indi ko makakalimutan yong isang entry dun

Pagpapaalam-at-paglisan

“Kung ang buhay ko ay kasing halaga ng 10 milyon, handa kong ipalit ang buhay ko sa 10 milyon para sa pamilya ko, ganyan ko sila kamahal at ganyan sila kaimportante sa buhay ko”

Napaisip ako, kahit ako, gagawin ko yong bagay na yon para sa kanila.. Kaya nga ako nag aral at nagtrabaho kagad e.. Ilang taon pa hihintayin ko, 4 - 5 years pa siguro bago ako lumagay sa tahimik (mag karoon ng sariling pamilya at indi madeads okay?)
Buti nalang at mabait si bhebhe ko, at naiintindihan nya na madami pa akong obligasyon sa pamilya..


Sana matapos na ang emo mode na ito..
Emo emo go away. come again another day!